NEDEN ?

Bu Yaptigim Cok Sacma

Klavyem bile türkce degilken ,icimdekileri yazma cabasi neden acaba ? Aslinda defter ve kalemi tercih ederim fakat sinirlenince yirtma veya yakma egilimim var.

Bu aralar her seyin bos gelmesi bir yana,kafamda deli sorular dolasiyor ve cevaplarini bulamiyorum ,halbuki sal gitsin zaten her sey bos degil mi bu ara ?

Türkceme de cok takilmayin kafam cook guzel keza,gerci kim okuyacak :) gene kendi kendine konusuyorsun büsra..

sor bakalim aklinda ki sorulari kendine ve cevap bulmaya calis her zaman ki gibi ,kendinden baska konusup kendini anlatmak isteyebilecegin baska kimse yok zaten,ben olsam bile seni dinlemezdim bir yanim seni dinlerken bunaliyor ve kendi benligin senden bunaliyor.

bu yazdigimi baska birine söylesem sizofren oldugumu iddia eder ve büyük ihtimalle de hakli olacaktir. 

Veya hakli olmayacaktir da sana kendini böyle mi hissettirdiler ? 

Gelelim sorulara sanki bu da bir soru degilmis gibi , neden gelmedi ?Ne düsündü ?

Nede hissetti ? Neden gitti ? (Galiba en büyük soru bu)
Neden kacti? Neden korktu? Göremedi mi seni ?

NEDEN DAHA NORMAL BIR KADIN OLAMADIN ? SOR KENDINE SOR

Normal olmak nedir ki ?

Neden insanlar seninle konusurken bunaliyorlar ?

Insanlar neden sorulardan kaciyorlar ?

Neden sacma sapan seylere gülüp gecemiyorsun? (alt benlik:cünkü sacma)

Kurdugun hayallere insanlari dahil etmek bencillik mi ? Yoksa güzel bir sey mi ?

Neden bir insan diger insanin hayallerine dahil olmak veyhut kendi hayallerine dahil etmek istemez ? Ki istememesi de sorun degil de bunun icin neden bencillikle suclar ?

Gecen bir yazi okudum "Erdil bey tesekkür ediyordu esine"

Hayallerine beni kattigin icin ve hayallerime dahil oldugun icin tesekkür ederim.

Nasil kutsal bir tesekkür bu ? 

Cogunlukla ve hala kendimi suclu gördügüm biten iliskimde en cok zoruma giden bu oldu sanirim

"Sen hic benim hayallerimi düsünmedin ki"

Ben kendi hayallerimi de düsünmedim oysa ki , bizim hayallerimizi düsündüm,sen eslik etmedigin icin tek basima düsünmek durumunda kalmisim.. Fakat bende yani benligimde ,sen ve ben gibi bir kavram yok "biz"bile degilken "bir"ken ,senin dahil olmadigini farkedemisim.

Bu bir paradoks..

Bu bitmeyen bir döngü..

Bu bitmeyen bir menekse kokusu..

Cok yoruldum ,bir insan anlatmaktan yorulur ben anlatamamaktan yoruldum.

Seni düsünürken ne hayal ediyorum biliyor musun ?

Söyle kalbimde bir anka kusu varmista ,senden uzaktayken kül oluyormus,seninle ilgili bir sey duydugunda yeniden doguyor ve dogmak icin yaniyormus gibi ... Ve senden haber alamayinca tekrar kül oluyor..

Her seferinde atesinden ,günsinden,parlakligindan kaybetmeden öyle bir doguyor ki ,cektigi acilar görülmüyor ve farkedilmiyor gibi..

(Tam su an oldugu gibi)

Bunu da atlatabilir miyim ? Atlatirim lan bunu da atlatirim fakat aklima bitmeyen sorularimin ucuna parlak parlak bir tane daha takiliyor..

Ne gerek var ? 

Birbirini anlayan hisseden bilen insanlar var ayni bizim gibi

akillarinda ayni sorular ,kalplerinden ayni hissi geciren ,kalbi burkuldugunda bilecek ki uzakta da olsa onunda kalbi burkuluyor ve buna emin olacak.

Herkes ve herkesin aklinda ayni soru yatiyor olacak..

NEDEN ?